donderdag 19 september 2019

Dag 12 :
Valencia - Tarragona - Malgrat de Mar

Om half negen vertrekken we uit het hotel in de omgeving van Valencia. Vandaag hebben we naar verhouding niet zoveel km te rijden, dus we kunnen zelfs twéé bezoekjes brengen onderweg: Valencia en Tarragona

Eerst naar het centrum van Valencia dus, waar we "Ciutat de les Arts i les Ciències" oftewel “ Stad van Kunst en Wetenschap” bezoeken.
Een hypermodern project ontworpen door de architect Calatrava. Dit schijnt een beroemde architect te zijn, die in vele landen dure gebouwen heeft ontworpen.
In Valencia mocht hij zijn gang gaan, net als in Luik waar hij het station heeft ontworpen, maar in Maastricht heeft men zijn project om de Campus te bouwen stopgezet. De kosten rezen de pan uit.
Hier in zijn geboortestad kijkt men blijkbaar niet op een eurootje meer of minder, dit in tegenstelling tot Maastricht.

Wat we hier zien is niet te geloven. Een futuristisch gebouwencomplex bestaande uit vijf gebouwen: een 3D-imax bioscoop, een operahuis, overdekte stadstuinen, tentoonstellingsgebouw en een wetenschappelijk museum.

We zijn vroeg (rond half 10) en hebben geen last van overige toeristen. Wat er rondloopt zit bij ons in de bus.

Verder naar weer, langs de kust zetten we koers richting Barcelona, maar voordat we Barcelona passeren gaan we dus eerst naar Taragona.

Een oud Romeins stadje ten zuiden van Barcelona dus. Ook hier krijgen we ruim de tijd om een goede indruk te krijgen van het oude centrum van dit stadje. Op de Romeinse resten is dit centrum verder gebouwd en uitgebouwd.

Door een Romeinse poort betreden we Tarragona, links een schaduwrijk terrasj en rechts een museumpje met een maquette hoe het ooit was. De keus valt op museumbezoek!

Schaduwrijk laten we links liggen.

We vervolgen onze weg en flaneren zelfs even over de mini-Ramblas van Tarragone. Toch nog een beetje Barcelona-sfeer.

Maar wat vooral de aandacht trekt zijn de doorkijkjes. Elke keer weer op zoek naar een schilderrijke plekje dat het komende cursusjaar op schildersdoek vereeuwigd kan worden.

Doorkijkje: afgekeurd!

Doorkijkje: dit wordt 'm.

Maar we zoeken ook naar rommelige, kleurloze doorkijkjes in Tarragona. Hier zie je weinig winkeltjes en derhalve ook weinig toeristen. Ook die mogen op onze aandacht rekenen en laten het gewone leven in zo'n stadje zien met zijn smalle straatjes met weinig groen. Waarbij regelmatig de verzuchting weerklinkt, dat we niet zouden willen ruilen met de mensen die hier (moeten) wonen.
Plots zwaait een deur open en een hond (van het vechterstype) doet zijn behoefte midden op straat. De eigenaar blijft in de deur staan, wachtend tot de hond klaar is.
 

Plassen

Tja, het is voorstelbaar dat men als hondenbezitter niet elke dag een eind buiten de stad gaat op zoek naar een stukje 'plasbaar' groen. Voortaan lopen we, met dit in ons achterhoofd, niet meer door losliggende plasjes, maar er omheen. Je weet nooit waar dat vocht vandaan komt!

Vocht kun je trouwens beter door je keel laten glijden, maar je moet dus wel weten waar het vandaan komt. Dus zijn we maar op een terras gaan zitten, naast de kerk.

Door het glas de voorgevel van de kerk en een plattegrondje op tafel, altijd handig.

In ons gezelschap bevindt zich een Australisch echtpaar, waarvan de man Nederlandse roots heeft. In alles merkt men dat ze veel belangstelling hebben voor geschiedenis en cultuur. Vooral van de Romeinse resten willen ze niets missen.
En dat laatste overkomt hen in Tarragona: hij heeft de Tarrogaanse arena gemist en baalt daar behoorlijk van!
Vlak voordat we verder reizen, hoort meneer Aussie dat wij de arena wel gezien hebben én met de iPad gefotografeerd hebben, wil hij coute que coute (om het in goed Spaans te zeggen) een foto maken van onze iPad-foto. Maar dat valt nog niet mee, hinderlijke lichtinval en zo ...

Maar toch, hij is tevreden met het surrogaat en bovendien ontvangt hij nog een goede raad: "Bij elk stadsbezoek, altijd eerst een plattegrondje scoren."

Arena, de bewuste foto!

We vervolgen onze weg en passeren soepeltjes de rondwegen van Barcelona. Uiteindelijk bereiken we Malgrat de Mar, waar we enkele jaren geleden een vakantie hebben doorgebracht.

Vanavond kunnen we gebruik  maken van het all inclusive arrangement in Hotel Reymar Playa, dus voor ieder wat naar hun smaak. De vrees bestond dat weer kip op het menu zou staan. De afgelopen dagen hebben we vaak een Spaanse kippenbout op ons bord gekregen. Er zijn medepassagiers die kip niet lusten, dus dat werd min of meer het gesprek van de dag: de vrees voor nog een kip.

Na het diner zonder kip zijn we met ons selecte gezelschap van vier personen op zoek gegaan naar ons verblijf van zo’n vijf jaar geleden. Daarvoor moesten we de hele boulevard aflopen. Dat ging nogal met wat hindernissen onderweg, veel winkeltjes en maar proberen om nog wat koopjes of souvenirtjes  te scoren. Hoewel, dat scoren gebeurt maar zelden ....
 

Meest gehoorde verzuchting: "Te duur ...."

Morgen naar Frankrijk, meer dan 700 km voor de wielen. Dat wordt een lange reisdag.