donderdag 12 september 2019

Dag 5 : Toledo

Om half 9 is ieder weer paraat en zitten we klaar om ons naar de volgende bestemming te laten brengen: eerst naar Toledo, dan naar Consuegra en overnachten in de buurt van Cordoba!

Maar eerst naar Toledo dus, ongeveer 75 km ten zuiden van Madrid.
Het oude centrum van Toledo ligt op een hoge heuvel. Bij aankomst rijden we om het stadje heen en vanaf een tegenoverliggende heuvel hebben we een mooi zicht op dit pareltje.

Eenieder stormt de bus uit: foto maken.

'Is dit nou zo bijzonder', als men het later terugziet?

We maken het rondje af en terug bij de parkeerplaats beneden aan de voet van de heuvel, bereiken we via wel 6 roltrappen (Escalada Mechanica) het centrum van dit stadje.

'Escalada Mechanica', chauffeur Harrie spreekt dit woord wel zes keer uit. Waarom? Hij vindt het gewoon een mooi woord, het ligt zo lekker in de mond. Daarna begint de inhoud van de bus dit woord ook uit te spreken om te ervaren of dit woord eenzelfde effect op hen heeft: "Escalada Mechanica,  Escalada Mechanica,  Escalada Mechanica, Escalada Mechanica..."

Terug bij de parkeerplaats, via een 'gat' in de berg naar de roltrappen.

Escalada Mechanica

Boven aangekomen strijken we neer op een terras voor een koffiestop. Op het eerste plein dat we zien is keus genoeg.
Het valt meteen op dat hier veel toeristen rondlopen. En waar veel toeristen zijn, zijn ook veel terrassen en souvenirwinkeltjes. In die winkeltjes valt ons weer op dat er hier veel messen en aanverwante artikelen verkocht worden. Bovendien veel ridderattributen, maar dat is misschien te relateren aan Don Quichotte.

Smalle straatjes, karakteristieke pleinen, historische kerken en gebouwen. Hier valt van alles te zien en bovendien hebben we ruim de tijd.

Smalle straatjes

... iets bredere straatjes ...

... en veel souvenirtjes.

Het valt nog niet mee om in deze wirwar van straatjes de weg terug te vinden, maar na een flinke wandeling zoeken we de roltrappen weer op. Van boven zien we de bus beneden wachten en in de verte zien we het hedendaagse Toledo. Niet iedereen kan op de heuvel wonen blijkbaar.

 
Vergezicht, de bus en de 'jonge' stad!

Daarna is het gauw half twee en dat betekent dat we verder reizen. We zakken ruim 300 km zuidwaarts en zetten koers naar Cordoba.

Maar na 60 km maken we weer een tussenstop in het dorpje Consuegra. We zijn inmiddels beland in het land van La Mancha, waar Don Quichotte zijn strijd tegen de windmolens voerde. Onze reisleider/chauffeur lijkt me geen belezen type, een uitvoerige samenvatting van dit boek blijft ons gelukkig bespaard. Ooit, zelf een worsteling met dit boek aangegaan, maar het einde nooit gehaald en vroegtijdig ter zijde gelegd.

Van verre zien we de molens staan op de kam van een heuvel / berg. Ook al zijn het molens uit vervlogen tijden, toch zien ze er goed onderhouden uit als we ze van dichtbij kunnen bekijken. En dat van 'dichtbij bekijken' is geen probleem, er kan geparkeerd worden voor de deur bij wijze van spreken. Als je maar betaalt ....

 
Parkeren voor de deur.

Om op deze plek molens te bouwen is  goed gekozen, het waait er verschrikkelijk, het is moeilijk om op de been te blijven.

Zowaar, naast de deur staat een ijzeren Don Quichotte.

Om half drie gaan we weer verder, krijgen onderweg een fikse regenbui op ons dak en bereiken rond vijf uur een tunnel. Dat betekent in dit geval dat we door een berg rijden.

Als na de duisternis van de tunnel het weer licht wordt, blijken we in Andalusië te rijden. “Andalucia” zeggen de Spanjaarden. Het landschap wordt wat groener, vooral door de olijfboomgaarden. Tot nu toe hebben we vooral veel geel gezien in het landschap, voornamelijk dor gras. Een Spaanse koe hebben we dan ook nog niet gezien tot nu toe, maar wel af en toe een stier.

Af en toe zien we een stier.

 In Andalucia is het 28 graden en het waait er behoorlijk. Echt aangenaam zomerweer is het (nog) niet, de zon verschuilt zich achter wolken.

Om half 7 komen we in het hotel El Pilar in La Carlota, 15 km voorbij Cordoba. Hier zullen we twee nachten verblijven.
Maar voor het zo ver is moet er nog gedineerd worden.

In dit deel van Spanje vinden nog stierengevechten plaats. Altijd afgevraagd wat ze met een dode stier doen: 's avonds vinden we resten van zo'n gespietste stier op ons bord.

Het voorgerecht

Van het hoofdgerecht worden we ook niet echt vrolijker, daar ontbreekt de stier jammer genoeg nadrukkelijk. 

Het hoofdgerecht

Morgen gaan we Cordoba onveilig maken.