woensdag 11 september 2019

Dag 4 : Madrid  

Potverdorie, hebben we ons toch bijna verslapen. Om kwart voor acht schieten we wakker, over een kwartier worden we aan het ontbijt verwacht. Vlug, vlug, we zijn uiteindelijk maar een beetje te laat.
Maar veel missen we niet, het ontbijt is buitengewoon karig. Een croissantjes op het bord, een stokbroodje bij het lopend buffet met alleen maar cupjes jam, notenpasta en dergelijke. Alom gemor natuurlijk. Om bij de eetzaal te komen, moeten we door een ruimte lopen waar het buffet op de “echte” hotelgasten wacht. Volop kaas en vlees, alles in overvloed.

Hotel Pinto in Mad Pinto, een buitenwijk van Madrid

Onze chauffeur mag vandaag niet rijden in verband met het rijtijdenbesluit of zo iets. Vandaar dat een Spaanse bus is gecharterd inclusief een Spaanse chauffeur, Yassine. Hij zal ons door het drukke verkeer leiden in Madrid. Hij heeft bijna een uur nodig om de Plaza Espana te bereiken, want daar is afgesproken met de gids Bibi.

Bibi, een Hollandse die in Madrid woont.  Enthousiast vertelt ze honderduit over “haar” stad. Ze gebruikt veel jaartallen en gaat regelmatig terug in de geschiedenis. Karel III is een koning die regelmatig terugkomt in haar verhaal.

Bibi

Ze zegt van zich zelf dat ze een cijferfetisjist is en dat we haar getallen maar het ene oor in en andere oor uit moeten laten verdwijnen. Dat hebben we dan ook maar gedaan.
Met de bus rijden we kriskras door Madrid, dankzij chauffeur Yassine gaat dit zonder problemen en Bibi laat ons alle bezienswaardigheden zien, te veel om hier allemaal op te noemen.

Te veel om op te noemen: gebouwen, parken en veel verkeer.

Om 11 uur mogen we even uitstappen bij de arena waar stierengevechten worden gehouden. Inderdaad een imposant gebouw met een mooi plein. Of er heden ten dage nog stierengevechten gehouden worden, zal Bibi vast verteld hebben, maar we kunnen niet alles onthouden.
Bovendien worden we afgeleid door een kleurrijk, fladderend tafereel.

Het hartje begint sneller te kloppen: in de verte vlaggetjes

Traditie: Tijdens elke buitenlandse reis op zoek naar een vlaggetje van het betreffende land. Vaak levert dat een lange zoektocht op en nu al meteen op de vierde dag beet! En nog goedkoop ook: 3 euro (In Monaco enkele jaren geleden 10 euro)  

Bij zoveel moois op de foto.

Om 11.20 uur verder maar weer. Zoals gezegd, de Spaanse chauffeur manoevreert zonder problemen door het drukke verkeer en ondanks onze minder goede zitplaats krijgen we toch een goede indruk van deze stad. Wanneer je achterin rechts zit, zie je weinig wat er links of door de voorruit te zien is.

Midden in het centrum ligt het stadion van Real Madrid. Al heel vaak de grasmat en tribunes op tv  gezien, nu rijden we er helemaal om heen en zien alleen de buitenkant. Met dit gezelschap zit er een rondleiding door het stadion niet in, geen interesse. Wat gelukt is in Barcelona (2014), is hier niet gelukt!

 
Estadio Santiago Bernabeu

 Om 12.20 uur uur is Bibi eigenlijk nog niet klaar met de rondleiding, maar ze bemerkt dat de aandacht een beetje wegslibt (of wegslipt) en we stappen uit bij het Fuente de Neptuno (Neptunisplein). Bij menigeen laat de maag van zich horen en WC-bezoek blijkt ook urgent.

Vanaf nu krijgen we vijf uur de tijd om een keuze te maken uit het vele dat we gezien hebben om dat op eigen houtje te bezoeken. Bibi laat ons vertrekken en wij maken een keuze.

Als eerste gaan we op zoek naar een plek om te lunchen. We zijn nog geen 100 meter op weg of we komen uit bij een opstootje. Voor een groot gebouw - 'Congreso De Los Diputados' staat op de gevel boven de zuilen - staat een groepje ouderen luidruchtig te wezen. Ze dragen borden met de letters NO, met een schaartje in de O. Geen idee wat ze bedoelen of willen bereiken.

Maar al gauw geeft een reisgenoot de oplossing: ze demonstreren tegen besnijdenis bij Moslim-jongetjes, vandaar dat schaartje. Gelukkig hebben we iemand in ons midden die een beetje Spaans begrijpt.

NO, NO, NO

Maar ... we hebben grappige mensen in ons gezelschap. Later blijkt dat de mensen protesteren voor hogere pensioenen, er is geknipt in hun pensioenen en niet in de een of andere voorhuid.

Voor de pensioenen?! Dan wil ik er wel tussen staan.

 Maar goed, we zijn op zoek naar een lunchgelegenheid en die gelegenheden zijn hier genoeg. In “O Cacho do José” zijn we meer dan welkom. Dit restaurantje is gelegen aan een mooi plein, Pl. De Sta. Ana (zo staat het op ons verkregen plattegrondje). En als je besluit om met dit zonnige weer niet buiten op het terras te zitten, dan heb je binnen plaats genoeg. We hebben de vrije keuze voor een zitplaats, er zit verder niemand.

Ook het plein Plaza Mayor is ons geadviseerd om te bezoeken en dat doen we braaf na de lunch.

Plaza Mayor

Geen spijt van, een bijzonder plein met een ruiter te paard als standbeeld. Niet bijster origineel zo'n paardenstandbeeld, maar vooruit ...

Het niet bijster originele standbeeld.

Verder maar weer, naar het Reina Sofia museum, niet om te bezoeken maar om de buitenkant te bekijken. Een museum voor moderne kunst, daar hoort blijkbaar ook een dak met gaten bij.

Reina Sofia Museum, lekkages in het dak

Vlakbij bevindt zich het Centraal Station Atocha, waar we dankzij Bibi weten dat binnen een Botanische Tuin is aangelegd. Dat lijkt ons bijzonder en dat is het ook.
Er kleeft een trieste geschiedenis aan dit station, in 2004 is hier een terreuraanslag geweest met 192 doden.

Centraal Station Atocha

De binnentuin

Al dat wandelen maakt dorstig, een terrasbezoek mag niet ontbreken. Drinken is belangrijk en gezellig bovendien, zegt men. Tegenover station Atocha is een schaduwrijk plekje vrij bij café Rodilla. Eén klein detail: zelfbediening.
Het duurt even voor we dat in de gaten hebben, maar dan is dat probleem ook gauw opgelost:
4 maal appelsap, tja ....

Quatro jago de naranja.
 

Over de bediening valt niks te klagen

Zittend op een terras is het de bedoeling dat je goed rondkijkt en observeert. 'Mensen kijken', noemen ze dat. Voor ons een meisje met een slang (een kleintje) rond haar nek, een echte. Geprobeerd stiekem een foto te maken.

Het slangenmeisje

Dan is het al gauw tijd om terug te wandelen naar het Neptunusplein, waar om vijf uur de bus wacht. Het is nog niet zo eenvoudig om de weg terug te vinden, maar ook dat lukt uiteindelijk al is het op het nippertje.

De bus heeft nu maar de helft van de tijd nodig om het hotel te bereiken in vergelijking met vanmorgen. Dat is een meevaller, dan hebben we wat meer tijd om bij te komen van deze vermoeiende dag.

Morgenvroeg gaan we naar Toledo, daarna vechten tegen windmolens en vervolgens door naar Andalusië in het zuiden van Spanje.