maandag - 18 nov 2024 -

dag 1 : Veenhuizen

Geinspireerd door dit boek - in een recent verleden gelezen - wordt het plan opgevat om een midweek in Drenthe door te brengen.
 

"Koloniekak" beschrijft het leven in de twintigste eeuw van de gevangenis-kolonie Veenhuizen in Drenthe.

In mijn militaire dienstijd 1972/1973 werd vaak gedreigd met de gevangenis in Veenhuizen door superieuren bij ongehoorzaamheden. Het moest wel een flinke ongehoorzaamheid zijn, in militaire jargon een "douw" genoemd.

Maar de geschiedenis van Veenhuizen omvat meer dan alleen een gevangenis. Daar hopen we deze dagen meer van te weten te komen.

Dus togen we op een novembermorgen met niet al te beste weerberichten in het vooruitzicht naar Drenthe. Wéér veel autobaankilometers voor de boeg.

Ergens halverwege stoppen we bij een wegrestaurant en - zuinig als we zijn - om een broodmaaltijd te nuttigen aan boord van onze auto.

De reis verloopt verder voorspoedig en bij Diever in Drenthe (A32 afslag 4) verlaten we de eentonige autobanen en besluiten binnendoor naar Veenhuizen te rijden. 

Dit besluit zal er voor zorgen, dat we kunnen genieten van het landschap in Drenthe door over binnenwegen te rijden. Althans dat hopen we ...
Dit genieten valt enigzins tegen, omdat we kilometerslang over een kaarsrechte Rijksweg rijden. Bovendien ligt rechts van deze weg een kilometerslang - akelig dichtbij - kanaal: de Drentsche Hoofdvaart.
En dan rijden er óók nog snelle Drentse automobilisten voortdurend in de achteruitkijkspiegel, gehaast om vlug op hun bestemming te komen.

Niet getreurd, alles verloopt al de hele dag file-loos, waardoor we te vroeg op ons overnachtingsadres dreigen te komen.
Dus even stoppen in Oosterwolde, bij een prachtige kringloopwinkel.

Terwijl we daar rondstruinen - niks kopen, alleen kijken - komen we tot de ontdekking dat we in Friesland zijn, hoewel ik niemand in de winkel Fries hoor praten.
Deze kringloopwinkel lijkt trouwens ook op een soort ontmoetingscentrum. Midden in de zaak staan twee grote tafels waar zich een aantal oudjes verzameld hebben, lurkend aan allemaal verschillende mokken en zittend op allerlei verschillende stoelen. We zijn tenslotte in een kringloopwinkel.

De hoogste tijd dat we ons verblijf voor de komende dagen gaan opzoeken in het voormalige 'gesloten' gevangenisdorp Veenhuizen. Door zijn ontstaans-geschiedenis, de landschappelijke en architectonische structuur en de omringende natuur behoort het complex tot een unieke plek in Drenthe.
Dit gegeven deed ons mede besluiten hier een vakantiehuisje te boeken. 

Maar we arriveren op een maandag in november, alles lijkt en blijkt gesloten. Het toeristenseizoen is ten einde.
We weten wel via het sobere aanmeldingsformulier de naam van ons huisje (Geestkracht), maar overige informatie is er nauwelijks.
Dwalend zoeken we op dit grote complex naar de plek waar we ons kunnen/moeten melden. Tevergeefs ... we zien ook niemand, waar wie we iets aan kunnen vragen. Tot we  tenslotte niet ver van  het gesloten museum boven een deur, de eerder genoemde naam opmerken.

Geestkracht

Hier moet het zijn, we kunnen door de ramen naar binnen kijken, maar alles lijkt verlaten en gesloten.  We weten nu waar we verblijven, maar hoe komen we binnen?

Voorzichtig voelen we aan de klink van de voordeur en warempel, die is open.  Nog voorzichtiger stappen we naar binnen en zien in het keukentje op het aanrecht de sleutel van de voordeur liggen. Het is er behaaglijk warm. Het ziet er allemaal verzorgd, knus en schoon uit.

Dat kan niet missen, het is de bedoeling dat we zelf initiatief nemen en ons installeren. En dat doen we.

Inmiddels is het 5 uur en al donker. We zien die avond en nacht niemand meer.